La sekreta pluvivo de Jesuo Kristo

Kion ni scias pri Jesuo?

Pri Jesuo de Nazareto, aŭ Jesuo Kristo, malmulto estas sciata kun certeco. Plej multaj informoj venas el kristanaj fontoj, kaj troviĝas en tekstoj kun densa mirakloenhavo.

Tamen ŝajnas kredinde ke ekzistis iu Jesuo, kiu ĉirkaŭ la 30-a jaro estis kondamnita en Jerusalemo al la morto per la kruco. La unuaj kristanoj vivis tie en tiu tempo, kaj tiun publikan okazaĵon ili verŝajne ne povis fantazii.

Kio sekvas ne estas pruvita. Ĝi antaŭ ĉio estas kohera rakonto. Jen kio eble okazis.

Morto kaj resurekto

Jesuo estis migranta instruisto. Liaj instruoj ne estis ŝatataj de la superregantaj tendencoj en la juda religio, kaj tial la Sinedrio, la supera tribunalo de la judoj, volis elimini lin. Sed la Sinedrio ne estis rajtigita prononci la mortpunon. Tial ili premis Pontion Pilaton, la romian provincestron, por ke li, kontraŭ sia volo, kondamnu Jesuon al la kruco.

La krucumo okazis vendrede. La horo diferas laŭ la evangelio. Certe estas ke ĉe sunsubiro komenciĝos la sabato, la tago en kiu judoj ne rajtas labori, kaj neniel oni volis lasi la kadavrojn pendi dum tuta tago.

Jozefo de Arimateo, membro de la Sinedrio sed sekrete ankaŭ disĉiplo de Jesuo, iris al Pilato por peti la korpon de Jesuo. Li havis tombon ne jam uzatan en la ĉirkaŭaĵo, kaj tien oni provizore povos meti Jesuon. Kion li vere pridiskutis kun Pilato, ni neniam scios. Ni nur scias ke soldatoj de Pilato antaŭ ol forpreni la korpojn rompis la krurojn de la du krucumitoj apud Jesuo. Tio estas klasika teĥniko por plirapidigi la morton de krucumito: pendante nur de la preskaŭ horizontalaj brakoj, li mortos post kelkaj minutoj pro sufoko. De Jesuo ili ne rompis la krurojn. Li estis deprenita, envolvita en tukojn, kaj metita en la tombon.

La filo de Dio

Jesuo dum kelkaj semajnoj kaŝloĝis en la ĉirkaŭaĵo de Jerusalemo. Dum li resaniĝis de siaj vundoj, li diskutis kun siaj apostoloj pri kio nun okazu. Li ne plu povos publike agadi. Se liaj malamikoj denove kaptos lin, li ne plu eskapos. Cetere, liaj morto kaj resurekto estis unika oportuno por plifortigi la allogon de la movado. Nun estis pruvite ke Jesuo ne simple estis homo. Li estis la filo de Dio, kaj lia morto sur la kruco estis parto de iuspeca dia plano. Post la morto li resurektis, sed ĉar lia tasko ja estis plenumita, li reiris al la ĉielo, kaj nun li sidas tie dekstre de la Patro.

Jesuo foriras el Palestinio, verŝajne eĉ el la Roma Imperio. Li ne plu havos kontaktojn kun la apostoloj. La risko estas tro granda ke per tio oni retrovos lin. La apostoloj devos plulabori sen lia subteno.

La revelacio

Post pli ol tridek jaroj la instruisto tamen ankoraŭ unufoje aŭdigas sin. La Apokalipso aŭ Libro de la Revelacio estas, laŭ la enkonduko, verkita de Johano, kiu ricevis la enhavon de Jesuo, kiu mem ricevis ĝin de Dio.

Normale, profetaĵo estas duŝtupa afero: profeto ricevas mesaĝon el alia mondo, kaj la sama profeto transdonas la mesaĝon al la homaro. Ĉi-tiu profetaĵo estas triŝtupa: Jesuo ricevas mesaĝon de Dio, sed estas Johano kiu publikigas ĝin.

Por la ankoraŭ vivantaj apostoloj kaj por kelkaj aliaj ekleziaj gvidantoj, tiu enkonduko estas nemiskomprenebla: jen profetaĵo de la Fondinto mem. Jesuo revenis, kaj li kontaktis Johanon por ke li subskribu kaj publikigu lian tekston. Konsekvence, dum la unuaj jarcentoj de kristanismo oni konsideris la Apokalipson kiel la plej grava teksto de la tuta biblio.

La morto de Jesuo

Kiam li verkis la Apokalipson, Jesuo estis iom pli ol sepdekjara. Pri postaj okazaĵoj en lia vivo nenio estas sciata. Se li ne mortis, li ankoraŭ vivas.

 


Dato en kiu tiu ĉi paĝo estis lastfoje aktualigita: 2012-10-21